Her Şeyden Her Telden

Houston

Sun, 04 Jan 2009 14:24:00 +0200

Bir iki ay önce iş için Amerikaya gitmiştim. Houston da 15 gün kaldım. İşim nedeni ile çok seyahat eden biriyim. Gittiğim yerleri resimlemeye, işten arta kalan zamanlarda gezmeye çalışıyorum. Daha önce gittiğim bir çok yeri not edip sonrada bilgisayarıma kaydetmiştim. Ama maalesef hepsini kaybettim. Şimdi yeniden başladım. Daha önce Barcelonayı yazmıştım. Bu seferde Houstonu yazıyorum.
Uçak yolculuklarında hele de uzun uçuş ise Türk Hava Yollarını tercih ederim. Yerli malı yurdun malı hesabı. Bu sefer öyle olmadı. THY'nin Houston'a direk uçuşu yok. Bu nedenle Şikago ya da Newyork aktarmalı gitmem lazımdı. Bana kalsa sorun yok. Daha önce de birçok kez Clevelanda ve Detroid'e Şikago aktarmalı gittim. Ayrıca Cleveland'dan Newyorka da uçtum. Yani Amerika içi çok seyehat yaptım.Arkadaşlarıma rastlayan rötarların hiç biri bana rastlamadı. O nedenle Amerika iç hat uçuşları ile bir derdim olmadı hiç. Ama bu sefer iş yerim Luftansa Hava Yollarından bilet aldı bana. Nedense öyle denk geldi. Önce millerim.. ( devamı )

Neydi Ne Oldu...

Sat, 03 Jan 2009 20:51:00 +0200

Ev eşyalarımızı değiştirdiğimizde eski zigon sehpalarımızı da oturma odasında kullanalım dedik. Fakat hem cilası zedelenmişti hem de oturma odadaki eşyaların mobilya kısımları krem rengi olduğu için rengi de tutmamıştı. Bende boyamayı düşündüm fakat öncelikle üzerindeki cilanın sökülmesi gerekiyordu. Bir kaç döşemeci ile konuştum, acaba cilasını söktürebilirmiyim diye fakat kimse uğraşmak istemedi. Uzun aramalardan sonra bir tanesi kabul etti. Hemen bir arkadaşım vasıtası ile yolladım, yaklaşık 1 ay bekledim en sonunda yapılmadan geri geldi. Kimse uğraşmak istemiyor. eşim''uğraşma yenisi 200 YTL alalim bir takım'' diye tutturdu ama ben inat ettim bir kere. Bir şeyi kafama taktım mı mümkün değil o şeyi yapmam lazım. Sağa, sola, bütün ahşap boyama ile ilgili yerlere sordum ama kimse uygulanabilecek bir cevap vermedi bir türlü. Birgün Bauhaus'u gezerken boya reyonundaki görevliye sordum. O da Metylan marka boya ve vernik sökücü spreyi önerdi. Hemen bir tane aldım. Tanesi 15.00 YTL.
Bu spreyi cilalı yüzeye sıkıyorsunuz ve yarım saat bekleyip kazıyorsunuz. Tabi küçük yüzeylerde kolay olabilir ama 4 adet zigon sehpada biraz zor oluyor. Öyle yazıldığı gibi kolay değil yani. Tekrar tekrar kazıyıp zımparalamak gerekiyor. Bu işlem bittikten sonra yine Bauhaus' dan aldığım Swing Color marka beyaz boya ile 3 kat boyadım. Her seferinde zımparalayıp tekrar boyadım. Sonra Cadence'in 9020 no'lu taffy ile krem rengi iki kat daha boyadım. (Ancak kapandı bence) Sonraaaaa demek isterdim ki üze.. ( devamı )

Bu Kartı da Ben Yaptım...

Thu, 01 Jan 2009 16:41:00 +0200

Bu scrapbook işine bayılıyorum. Hele malzemelerini almak inanılmaz keyifli. Bir de buralarda bulunsa. Ama neyse bu malzeme konusunda çalışmalarım devam ediyor. Bazı kırtasiyelerde bazı malzemeler satılıyor ama ne olduğunu pek bilmeden satıyorlar. Bu gidişle ya ben bir dükkan açacağım, ya bir kırtasiyeciye bu malzemeleri getirteceğim.Bu arada geçen hafta yılbaşı nedeni ile ara verdiğimiz dersimize Karen Hanım ve sevgili Müge ile devam edeceğiz. Yani sanıyorum Müge de bu hafta yine cumartesi gelecek. Valla ben bu dersleri iple çekiyorum. Çok keyifli geçiyor dersler.
Bu kartı evde bulduğum aplike kumaş ile yaptım. Kırtasiye ve tuhafiye malzemelerine hiç dayanamam, gördüğümde alırım, gün gelir lazım olur diye. Bu aplike parçası da böyle bir zamanda alınmış ve bir köşede kullanılmayı bekliyordu.
Gerisi zaten hayal gücünüze kalmış. Tebrikler yazısı kısmı pek olmadı onu değiştireceğim bir ara artık. Yapılış aşamalarını anlatmıyorum zira henüz öğrenme aşamasındayım. Doğrusu Karen Hanım'ın yanında nasıl yapıldığını anlatmak doğru olmaz diye düşünüyorum. Usta olursam yazarım artık:)

.. ( devamı )

Kağıt Güllerden Tablo Yapalım

Thu, 01 Jan 2009 16:06:00 +0200

Artık başlık uygun mu bilemiyorum ama nasıl bir başlık atacağımı bilemedim bu çalışmama. Bu tabloyu yıllar önce yapmıştım. O zamanlar hayatımda blog diye bir şey olmadığı için ancak şimdi kısmet oldu resmini çekmek.
Bunun için gerekli malzemeler şöyle:
-İstediğiniz büyüklükde mantar tabaka
-Üzerini kaplamak için kumaş. Ben burada Bursa keteni tarzında ama daha ucuz bir kumaş kullandım.
-İstediğiniz renk minik kağıt güller (Yapma çiçek yapan yerlerde satılıyor. Ben bizim eve çok yakın olan Erenköy İlgi çiçekten almıştım.) Ben 7 tane kullandım ama daha büyük de yapabilirsiniz tabi.
-Kabuk tarçın
-Biraz sünger
-Makas
-Yapıştırıcı
-Kumaş yapıştırıcı
Yapılışı:
Kumaşınızı mantar tabakadan biraz daha büyük kesip fazla kısımlarını arkasına kıvırarak yapıştırın. Sonra kumaş kaplı panonuzun alt kısmına 3 parmak genişliğinde ve saksı şeklinde (yani alt kısmı dar üst kısmı biraz daha geniş) kesin ve panonuza kumaş yapıştırıcı ile yapıştırın.Üzerine süngerin boyutundan biraz daha büyük kestiğiniz kabuk tarçınları sıra ile yapıştırın. Bir adet kabuk tarçını daha uzun kesip onuda saksıyı ortalayıp (bu çiçeğimizin sapı olacak) uzunlamasına yapıştırın. Kağıt gülleri sap olarak yapıştırdığımız kabuk tarçının ucundan başlayıp 6 tanesi daire ve bir tanesi de ortada olacak şekilde mantara saplayın. Saplarını arka.. ( devamı )

Hoşgeldin 2009

Thu, 01 Jan 2009 15:36:00 +0200

Koskoca bir yılı geride bıraktık acısıyla tatlısıyla...Üzüldük, sevindik, kalpler kırdık belki, kalbimiz de kırıldı tabii...Umarım hepimiz için yeni yıl umut, sevgi,sağlık, mutluluk dolu olsun...
Ben yeni yılı can arkadaşlarımla bir arada karşıladım. Oğlum artık büyüdüğü için kendi arkadaşları ile olmak istiyor. Eşim de bu yılbaşı iş için yurt dışındaydı. Yani ben tekil şahıstım. Arkadaşların evinde toplandık herzamanki gibi...Bizim adetimiz herkes gidilen eve bir şeyler yapıp götürür. Bizler doktor, avukat, mühendis, hemşirelik gibi yoğun, ağır işlerde çalıştığımız için tüm daveti bir kişinin sırtına yüklemek o kişiye haksızlık oluyor diye düşünüyoruz. Herşeyden önemlisi hepimizin ciddi bir vakit sorunu var. Bu nedenle bayanlar daha önce aramızda konuşur paylaşırız yapılacak olanları. Erkekler de içki işlerini halleder. Her zaman çok neşeli gireriz yeni yıla...Bu yıl eşim yoktu aramızda ama O da telefonla katıldı bize. Bir de sadece gidilen eve ve çocuklara hediye alırız. Tabii henüz oğlum gibi özgürlüğünü ilan etmemiş hala aramızda olan çocuklar için...:) Daha önceleri benim oğlum Noel Baba kılığına girer gece 12.00 de hediyeleri dağıtırdı. Artık O son 2 senedir katılmadığı (doğal olarak kendi arkadaşları ile olmak daha cazip geliyor) için başka bir arkadaşın henüz 11 yaşında olan oğlu 2 senedir görevi devraldı. Kocaman bir hediye çuvalımız var. Noel Baba çuvala bütün hediyeleri doldurup içeri girdiğinde diğer çocuklarda heyecan hat safhada oluyor. Dün gece de hediyeler dağılıp onlar heyecanla paketleri açarken biz büyükler aramızda ''ne kolay çocukları mutlu etmek ''diye konuştuk. Oysa hepsi oyuncak yönünden hiç.. ( devamı )

Bonibonlu Kurabiyeler

Sun, 28 Dec 2008 17:32:00 +0200

Aslında bu kurabiyelere Şeker Pasta adlı blogda rastladım. Blog sahibi de Martha Stewart'ın sitesinden aldığını yazmış. Ben epey bir modifiye ettim. Şeker Pastadaki 'nin lezzetine yaklaştı mı bilmem ama (çünkü oradaki herşey çok lezzetli görünüyor) bu da değişik bir versiyonu oldu.
Malzemeler:
2 yumurta
1.5 su bardağı toz şeker
1 paket vanilya
1 paket kabartma tozu
çay kaşığının ucu ile tuz
100gr kakao
125 gr yağ (Ben Becel kullandım)
Ülke Damla çikolata paketinin 3/4'ü
2.5 su bardağı un (aldığı kadar da diyebiliriz)
1.5 paket bonibon

Yapılışı:
Yumurta ile şekeri mikser ile iyice çırpın. Kakao, kabartma tozu, tuz ve vanilyayı ilave edin. Yağı mikrodalga fırında eritin. Çikolatayı da benmari usulü eritip yağla birlikte hamura ilave edin. En son unu ilave edip hamur elinize yapışmayacak kıvama gelinceye kadar yoğurun. (Unun miktarını bu şekilde ayarlıyorum ben). Sonra ceviz büyüklüğünde parçalar alıp elinizde hafif yassıltın ve ortalarına birer bonibon koyup hafifçe bastırın. Yağlanmış tepsiye dizerek 165 dereceye ısıtılmış fırında 15 dakika pişirin. Soğuduktan sonra servis yapın.

Not1: Bir daha sefere çiçek pasta kalıbı alacağım. Onlarla .. ( devamı )

YENİ YIL HEDİYE ÖNERİSİ-2009 ÇANTA KOÇU

Sat, 27 Dec 2008 23:48:00 +0200

Yeni yıl hediyelerinizi henüz almadıysanız size bir önerim var.
Sevgili arkadaşım Uzm.Diyetisyen Dilara Koçak'ın hazırladığı ''İyi Yaşam Günlüğü''. Tüm yıl yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz bir ajanda...İçinde sağlıklı bir yaşam için size yol gösterecek harika bilgiler var...

Ayrıca www.dilarakocak.com.tr adresini mutlaka ziyaret edin...

Ben bu yıl herkese hediye olarak bu ajandadan alıyorum...D&R ve tüm büyük kitapçılarda bulabilirsiniz...

Süper bir hediye olacak bence...

.. ( devamı )

DİNMEYEN ALKIŞLAR-CAHİDE...

Sat, 27 Dec 2008 22:09:00 +0200

Oğlumun arkadaşının annesi ve benim de sevgili komşum Nezahat bana kendine ve apartmandaki diğer çocuklara (çocuk dediysem 15-18 yaş arası 5 genç insan:) şehir tiyatroları Ümraniye sahnesinde oynanan Dinmeyen Alkışlar oyunu için bilet almış. Dün akşam gittik...Çok güzel bir oyundu. Özellikle Cahideyi oynayan Aslı Seçkin'in performansı çok iyiydi.

Dinmeyen alkışlar; Türk tiyatro ve sinemasının unutulmaz isimleri arasında olan, annemden dillere destan güzelliğini ve oyunculuğunu dinlediğim Cahide Sonku'nun yaşamından, sanatından kesitler sunan bir oyun. İstanbul Şehir Tiyatrolarında ilk kez bu sezon 1 Ekim 2008 de Sadabat Sahnesinde oynamaya başlamış. Oyunu Gülsün Siren Kınal yazmış ve Engin Gürmen yönetmiş. Oyunda Cahideyi Aslı Seçkin, Talat'i Erkan Sever, Muhsin Ertuğrul'u ise Aziz Sarvan oynuyor.

Tiyatrodan aldığım broşürde yazanları aynen yazıyorum buraya...

Cahide Sonku:

27 Aralık 1916 yılında Yemen’de doğdu. Orta öğrenimini sürdürürken Halkevleri’nin Tiyatro Kolu’nda çalışmaya başlayan sanatçı, 16 yaşında İ.B.B. Şehir Tiyatroları’na girdi ve ‘’Yedi Köyün Zeynebi’’ adlı oyunla sahneye çıktı. Kısa süreli ayrılmalarla 1949 yılına kadar rol aldığı oyunların bazıları “Mucize”, “Köksüzler”, “Unutulan Adam”, “Hamlet”, “Balaban Ağa”, “Müfettiş”, “Karamazof Kardeşler”, “Macbeth”, “Ayaktakımı Arasında”, “Sürtük”, “Kral Lear”, “Aynoros Kadısı”, “Bir Kavuk Devrildi”, “Makine”, “Şermin”, “Othello”, “Ceza”, “Şamdancı”, “Kış Masalı”, “Electra”, “Vany.. ( devamı )

Sonunda Ben de Yaptım...

Sat, 20 Dec 2008 19:07:00 +0200

Daha önce de yazmıştım . Yeni merakım scrapbook ve fimo ya da genel adıyla polimer kil...
Henüz fimo ile bir şey başarmış değilim ama sonunda scrapbook kursuna başladım.

Kursu scrapbook ile ilgilenen herkesin tanıdığı dünya tatlısı insan Karen Hanım veriyor. Ben cumartesi günleri gidiyorum. Henüz iki ders gittim ama benim için gerçek terapi oluyor. Karen Hanım'ın güler yüzü yetiyor zaten. Bu arada Karen Hanım'ın blog adresi. http://scrapbookinginturkey.blogspot.com/

İlk ders genel olarak malzemelerin tanıtımı idi. Bugün de dergiden transfer tekniği ile bir kart yaptık. Tabi benimki biraz acemice oldu ama heralde zamanla elim alışacaktır.

Resimler çok net değil maalesef. Daha iyisini çekince değiştireceğim artık...

Eve gelir gelmez hemen bir tane daha yapayım dedim. Aslında transfer yapacaktım. Hatta yaptımda fakat evde elimdeki transfer ettiğim parçaya uygun renkte karton elimde yokmuş. Bu nedenle bende kafama göre takıldım. Aslında yapım aşamalarını .. ( devamı )

Bayramlar mı Eskidi Bizler mi Yaşlandık???

Sun, 07 Dec 2008 20:23:00 +0200

Ben çocukken annem, babam, babaannem bahsederdi eski bayramlardan. Bende küçük kafamla düşünür bir anlam veremezdim. Kendi kendime '' bence şimdiki bayramlarda güzel'' diye düşünürdüm. Bu günlerde ben de eski bayramlar der oldum. Bu yaşlanıyorum mu demek acaba...
Eski bayramları düşünüyorum ... 3 çocuklu bir ailenin en büyük çocuğuydum. 5-6 yaşlarımdan bir kare hafızamda mesela. Hiç unutmam beyaz rugan bir ayakkabı almıştı babam. Kırmızı fiyongu vardı. Ne kadar sevinmiştim. Hakikaten başucuma koyup uyuduğumu gece de uyanıp orada mı diye kontrol ettiğimi hatırlıyorum. Annem her bayram kızkardeşimle bana yeni bir elbise dikerdi. Biz orta halli bir aileydik. Öyle her zaman kıyafet alınmazdı. Bir günlük kıyafetimiz olurdu bir de bayramlık. Annem bayram için diktiği elbiseyi sonra misafirliğe giderken giymemiz için saklardı. Ama arkadaşlarımızda da durum böyleydi. Onlara da anneleri diker, onlarında bayramlıkları misafirliğe giderken giymeleri için saklanırdı. Mutluyduk, huzurluyduk. Bilmezdik marka falan. Annelerimizin diktiği elbise, babalarımızın dükkan komşusu ayakkabıcıdan aldığı ayakkabı bizi günlerce mutlu ederdi. Oysa şimdi durum ne kadar farklı. Oğluma günlerdir yalvarıyorum. Bayramlık ne istersin diye. ''Aman anne ben çocukmuyum bayram gelince ne oluyor ki diğer günlerden ne farkı var, herşeyim var, istemem ben birşey'' diyor. E tabi ona bizim gibi sadece bayramlarda birşeyler alınmıyor ki. Her istediğinde hatta kendi bile gidip hoşuna giden kazağı, pantalonu alabiliyor. Yok artık şimdiki çocukların öyle bayram heyecanı falan. Ben oğlum küçükken bayramları yaşatmaya farkettirmeye çalıştım ama bir yerden sonra çalışan anne baba olarak bizde bayramları tatile çıkma g&uum.. ( devamı )